ว่านคางคก

ว่านนี้มีผู้นิยมปลูกมานานแล้ว แม้ในปัจจุบันก็ยังมีหามาเก็บเป็นสมบัติอยู่เสมอ เพราะว่านนี้มีสรรพคุณเป็นประโยชน์อยู่มาก แบ่งออกเป็นสองชนิด ตามสี่ที่ก้านของว่าน คือ

• ว่างคางคกก้นดำ หรือคางคกใหญ่
• ว่านคางคกก้านเขียว หรือคางคกน้อย

ชื่อวงศ์

วงศ์บอน ( Araceae )

ลักษณะ

ทั่วใบ มีหัวคล้ายคางคก มีเปลือกย่นๆคล้ายกับหนังคางคกไม่มีผิดเลย ก้านคล้ายใบอุตพิต เมื่อเวลางอกงามแล้วก้านจะโตกว่าธรรมดา ชนิดก้านดำที่ก้านจะมีสีดำกว่าธรรมดานับตั้งแต่โคนก้านจนสุดที่ใบ นอกนั้นตามลายใบก็เป็นสีดำ ชนิดก้านเขียวก็เป็นสีเขียวแทนดำทั้งก้าน และลายของใบก็เป็นสีเขียว

อีกตำราหนึ่งว่า ใบกลมคล้ายใบบัวบก ต้นเป็นเถามีเม็ดเหมือนผลยอ ใช้กินอยู่คงชั่วเบา กินบ่อยๆเป็นขี้กลากตกกละเหมือนคางคก ถ้าใช้ถือติดตัวอยู่คงเป็นอาวุธ

ประโยชน์

มีคุณทางอยู่คงดีไม่แตก ทำให้คงกระพัน ก่อนจะกินว่านให้เสก นะโมพุทธายะ ๓ จบ โดยกินกับน้ำธรรมดาหรือเหล้าก็ได้ พอกินเข้าไปสักครู่จะรู้สึกซ่าไปทั้งตัว ตามตัวจะคันยิบๆทีเดียวพอปัสสาวะออกมาจะหายคัน หมดฤทธิ์ ฉะนั้นเขากินก่อนถูกโบยตี

ถ้าเอาหัวว่านมาแกะเป็นรูปคางคก เสกด้วยอาการ ๓๒ จบแล้วเอาติดตัวสามารถป้องกันภัยและคงกระพันชาตรีด้วย ทางยาใช้ทาแก้โรคขี้เรื้อนกวาง และโรคผิวหนังอื่นๆได้ดีนัก

การปลูก

ต้องระวังอย่าให้ชุ่มโชกนัก มักจะให้หัวเน่าได้ ดินที่ปลูกควรกดให้แน่นนิดหน่อย เมื่อกลบว่านพอให้หัวโผล่ดินบ้าง ควรระวังเรื่องแดด อย่างถูกจัดนัก หัวจะเหี่ยวแห้งตายก่อน

บทคัดลอกจาก “ตำราคุณลักษณะว่านและวิธีปลูกว่าน” โดย สมาคมพฤกษชาติแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์

รวบรวมและเรียบเรียงโดย นายเลื่อน กัณหะกาญจนะ

เผยแพร่โดย ทีมงาน www.farmssb.com