ว่านอึ่ง

เป็นว่านพวกสัตว์สะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบกอีกชนิดหนึ่งที่หายาก และนิยมเป็นว่านอยู่คงอีกชนิดหนึ่ง

ลักษณะ

ต้นและใบคล้ายหมากผู้หมากเมีย หรือคล้ายต้นนางอั้ว มีสีแดงทั้งต้นทั้งใบ หัวเหมือนว่านเขาวัวหัวป้อม ๆ แต่ที่ข้างหัวติดต่อกันคล้ายตัวอึ่งติดกันเป็นแถว รูปร่างคล้ายปลาปักเป้ามีสีเขียว ยางของว่านนี้เป็นสีเขียว

ประโยชน์

ว่านนี้กล่าวกันว่ามีเทวดารักษา จึงต้องใช้ยันต์ตัวเลขเขียนใส่ฝ่ามือ สำหรับใช้ไปขุดเอาว่านมา เมื่อได้แล้วให้เอาลวดร้อยไว้จึงจะไม่หนี ยันต์ที่เขียนใส่ฝ่ามือมีรูปดังนี้

เมื่อได้หัวว่านมาแล้ว เอาแบ่งออกบดให้ละเอียดแล้วเอาลงกวนกับปรอท จะทำให้ปรอทตาย เป็นกายสิทธิ์ แล้วเอาผ้าดำย้อมด้วยมะเกลือห่อปรอทกายสิทธิ์นั้นไว้ เอาตะกั่วหรือดีบุกใส่เบ้าหลอมให้ละลายดี แล้วเอาปรอทที่ห่อนั้นซัดลงในเบ้า จะทำให้ตะกั่วหรือดีบุกที่หลอมอยู่นั้นกลายเป็นเงินขึ้นมาได้

ทางยา เอาหัวว่านแช่น้ำอาบ แก้ผื่นคันและแก้ลมพิษ ถ้าต้องการจะให้อยู่คง เมื่อกินว่านนี้เข้าไปแล้ว หากถูกตีหรือถูกฟัน ตัวผู้ถูกตีจะพองขึ้นเหมือนอึ่ง ยิ่งตียิ่งพองใหญ่ขึ้นทุกที แต่จะไม่มีรอยแตกหรือมีโลหิตออกเลย แต่ว่านนี้อยู่คงชั่วเบาเท่านั้น

การปลูก

ใช้ดินสะอาดกลางแจ้ง หรือจะใช้ดินเผาไฟแล้วทุบให้แหลกตากน้ำค้างทิ้งไว้คืนหนึ่งแล้ว เอามาเป็นดินปลูกก็ได้ อย่ากลบหัวให้มิด ต้องเหลือโผล่พ้นดินบ้างเล็กน้อย เพื่อให้ว่านผลิแตกใบและรากได้ง่าย  การรดน้ำเศกด้วย “นะโมพุทธายะ” ๓ คาบทุกคราวที่รด

บทคัดลอกจาก “ตำราคุณลักษณะว่านและวิธีปลูกว่าน” โดย สมาคมพฤกษชาติแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์

รวบรวมและเรียบเรียงโดย นายเลื่อน กัณหะกาญจนะ

เผยแพร่โดย ทีมงาน www.farmssb.com